Corona en het dagelijkse leven in het azc

Asielzoekers zijn zich bewust van de risico's van het coronavirus en zijn net zo ongerust als Nederlanders. Wat betekent het coronavirus voor hun leven in het azc? En wat doet deze situatie met hen? Lees hier de verhalen van asielzoekers.

Ali: "Eten aan de gezamenlijke tafel kan niet, dus doen we dat om de beurt"

Meneer Ali uit Iran, azc Wageningen Keijenbergseweg: “In deze vreemde tijd met corona kunnen we niet veel anders doen dan normaal. Ik ga door met leven, volg de regels in het azc en houd afstand. We moeten geduld hebben. Het is moeilijk, maar we hebben geen andere optie. Ik maak mij wel zorgen over de ouderen en zieken. Een aantal mensen, waaronder ik, helpen de ouderen. We vragen ze of ze nog iets nodig hebben, zodat we dat mee kunnen nemen als we boodschappen gaan doen. Een oudere zieke vrouw op het azc heeft onderdak gekregen bij Nederlandse vrienden, maar dat is maar tijdelijk.
Mijn handen hebben haast geen huid meer van het vele wassen. We leven hier met veel mensen en maken ook met veel mensen gebruik van de wc en de badkamer. Het sanitair maken we vaak schoon. Ik heb het geluk dat ik op een ruimere kamer woon. Maar als je op een kleinere kamer met meer vluchtelingen woont of in een stapelbed moet slapen, hoe kun je dan de anderhalve meter afstand houden? Ook het eten aan de gezamenlijke tafel kan niet, dus doen we dat om de beurt.
De COA-medewerkers doen gewoon hun dagelijkse werk en controleren de kamers. Ik maak mij ook zorgen om de medewerkers. Het is voor hun gezondheid ook gevaarlijk. Vanuit het COA krijgen we vloeibare zeep en tissues. Ik denk dat het COA niet genoeg budget heeft om meer of andere dingen aan te schaffen voor de bewoners. Ze hebben geld nodig.
Of je nu vluchteling bent of een Nederlander, we hebben allemaal bescherming nodig. We krijgen te weinig zakgeld om zelf beschermingsmiddelen te kopen. Geef de vluchtelingen wat meer geld om zelf wat te kopen. Daarmee wordt ook de Nederlandse bevolking beschermd. Ik ben ook geïnterviewd door iemand van 3FM. In dat gesprek heb ik geprobeerd aan te geven dat het COA hulp nodig heeft en ik mij zorgen maak.
Mijn vrouw en zoon zijn nog in Iran. We zouden in deze tijden samen moeten zijn. Ik zou maar 6 maanden in de opvang verblijven en daarna met mijn vrouw en zoon zijn. Nu woon ik al 18 maanden in de opvang. In deze tijd van het coronavirus is het nog moeilijker geduldig te blijven. Veel bewoners doen spelletjes op hun telefoon. Ik ben mij meer gaan verdiepen in het christendom en mediteer om mijzelf te vinden.”

Hilary: "Ik mis het muziek maken erg"

Meneer Hilary uit Nigeria, azc Dronten: “Het is een angstige tijd, maar iedereen probeert er het beste van te maken. Dat is niet altijd makkelijk. Je kunt niet met je vrienden 'face to face' praten en dat is vreemd. Mijn familie is gelukkig bij mij in Dronten. Ik heb een dochtertje van 1 jaar en drie maanden. Het leven met mijn gezin is niet heel anders dan normaal. Buiten houdt iedereen meer afstand. Mensen zijn niet blij, maar houden zich aan de regels tegen corona.
Ik mis het muziek maken erg. Op het azc ben ik betrokken bij de azc-band. Ik produceer met name Afro-muziek. Ik hoop dat het met iedereen bij het COA goed gaat en dat iedereen gezond blijft.”